Wees niet bang
De 3 beste van Toon Hermans
Binnenkort wordt er een MRI-scan van mij gemaakt. Niks ergs. Gewoon voor de zekerheid. Even kijken of alles het nog goed doet. Maar ik zie er tegen op. Niet tegen het onderzoek, maar tegen dat apparaat. Die krappe, stalen koker waar ik straks in moet stappen. De dokter zegt dat het maar een kwartiertje gaat duren. Een eeuwigheid. In een kleine hotellift heb ik mijn hele leven nog nooit een stap gezet. Claustrofobie is er in alle soorten en maten en allemaal hebben ze iets zeer aanstellerigs. Zeker in een ziekenhuis.
Ik weet het.
Professor Scherder kan denk ik precies vertellen waar het feitelijke niks-aan-de-hand plaats maakt voor het onbeheersbare paniko-paniko-paniko. Maar goed, dan weten we dat. Wat hebben we eraan?
Ik zeg trouwens ‘we’, want ik ben niet alleen.
Sterker, er staat in de MRI-zaal een klein zelfhulp-kitje klaar. De dokters kennen hun pappenheimers. De beste aanbieding - begreep ik - is muziek. Je mag tijdens de benauwde foto-sessie naar je lievelingsmuziek luisteren.
Ik ben er niet gerust op.
Welke muziek houdt die vervelende kop van Magere Hein buiten mijn stalen kist?
Ik ga het anders aanpakken.
Ik tover de kist om tot een tijdmachine. En ik laat me terugvoeren naar de Achillesstraat in Amsterdam. Jaren zestig, een kleine bovenwoning.
Mijn lieve ouders. Ze draaiden Toon Hermans. En moesten er samen zo vreselijk hard om lachen. En ik om hun. Ik ben sinds kort wees en denk vaak terug aan dit geluk. Toon dus, de kleine man. In hem en in mijn ouders heb ik vertrouwen.
De beste 3 van Toon Hermans
1. De voorzitter van ‘Ons Genoegen.’
We kenden alle namen en ook de volgorde uit ons hoofd. Hoe eenvoudig kan het zijn? Maar wie doet het hem na? Precies.
2. De ornitholoog
Het imiteren van enkele beroemde tropische vogels. Als eerste de Tsjak-Tsjak.
Later volgt de witte Roepie-Roepie. Enzovoort. Weergaloos.
3. De Auditie
Dankuwelalstublieft. Duif is dood. En Charellie; hij heet Charles en zijn vrouw heet Ellie. Ach, we kunnen alles nog woordelijk nazeggen. De truuk met het ei zien we natuurlijk niet, maar horen we wel. En zelfs dan is er een schaterlach.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk