Rob Kemps en ik zaten gisteren op een zonnig terras en mijmerden ons een Franse horizon. Herinneringen aan ons tv-programma Chansons!, het is een houtje waar we af en toe op bijten. Hadden we Jean Ferrat niet tekort gedaan? Sowieso een schande dat we Charles Trenet niet eens genoemd hebben. En wat dachten we van Leo Ferré? Idem dito toch? Maar hoort zijn Avec le Temps niet bij de vijfentwintig mooiste chansons ooit…! En daarover gesproken; op plaats één, twee en drie van de chansonniers staan Piaf, Brel en Aznavour. Over de volgorde verschillen Robbie en ik voor altijd van mening.
Zo gaan de uurtjes snel voorbij. Zoete folklore.
Als het aan ons lag, was het gisteren de middag van Georges Brassens geworden. In 1981 overleden, zestig jaar maar. Rob en ik hebben in Parijs nog voor zijn huis gestaan. We vroegen ons nu af: hoeveel mensen die ons tafeltje passeerden zouden weten wie Georges Brassens was? Wie zou er een nummer van Brassens kunnen noemen?
Er is eeuwig werk aan de winkel.
3 beste nummers van Georges Brassens
1. Les amoureux des bancs publiques (1954)
Georges Brassens bezingt de geliefden op de groene bankjes van Parijs. We hebben er (hoop ik) allemaal wel eens gezeten. Brassens op gitaar en naast hem de plukbas van Pierre Nicolas. Deuntjes zijn het. Pom-pom-pom-pom. Maar dan de teksten! Ondeugend en niet zelden een tikkie scabreus. Met een gezonde afkeer van de bourgeoisie. En dat alles in een ribfluwelen broek en een pijp in de mond. Brassens had een mooiere schijnbeweging in huis dan Mbappé.
2. Les Copains d’abord (1964)
Brassens ode aan de vriendschap. Misschien zijn mooiste melodie. Vraag een oudere Parijzenaar het te zingen en voor je het weet galmt: “Non, ce n’etait pas le radeau de la Meduse,” door de straat. Moraal van het verhaal; vriendschap is sterker dan de liefde. Aldus Brassens.
3. La mauvaise réputation (1952)
Brassens schrijft zijn geloofsbrieven. De ik-figuur heeft een slechte reputatie in het dorp omdat hij volkomen onafhankelijk is. Niet meedoet met de rest. “Non les braves gens n’aiment pas que l’on suive une autre route qu’eux.” Brassens is individualist tot elke prijs.
Overige administratie:
1. De Podcast Schuilen in Schoonheid.
Vorige week was de eerste aflevering van mijn podcast-serie Schuilen in Schoonheid te beluisteren en dank voor jullie grote nieuwsgierigheid. Ik neem tenminste aan dat ook een aantal substackers het sprongetje heeft gemaakt, want binnen een week was mijn gesprek met Astrid Holleeder meer dan100.000 keer beluisterd. Deze week is ook mijn gesprek met rapper, acteur en cabaretier Fresku te horen.
2. TV-programma The Golden Elevators
Een paar maanden geleden kreeg ik bezoek van Jasper Hoogendoorn. Jasper werkt voor Talpa. Ik had hem nog nooit ontmoet, kende wel zijn reputatie. Hij is een van de grote tv-architecten van dit moment. Onder anderen een van de twee bedenkers van De Verraders, een wereldhit. En nu was hij druk met opnames van zijn nieuwe format Sing With Me. Dat staat, als ik het goed begreep, ook aan de vooravond van een rondje rond de wereld. Maar daar kwam hij niet voor. Hij legde mij zijn allernieuwste programma uit, The Golden Elevators. In mijn eigen woorden naverteld: een spel op het snijvlak van kennis, solidariteit en witte leugentjes. Zover ik er kijk op heb: knap werk.
Toen de vraag: of ik het wilde presenteren. Zaterdagavond-koorts. Ik heb me er als mede-bedenker en presentator van The Connection al eens in gestort. Een korte, maar mooie tijd.
Jasper vertelde dat The Golden Elevators ook in Engeland te zien zal zijn en dat Richard Osman daar de presentator wordt. Ook toevallig! Ik ben een groot fan van Osmans’ boeken (cozy-detectives) en kijk met plezier naar zijn tv-quizzen. Allemaal bijzaak uiteraard. Duidelijk is wel dat er volgens de makers enige senioriteit gewenst is.
Ik heb ja gezegd. Met veel plezier. Ik kijk ernaar uit. Een volkomen onverwacht, vrolijk buitenkansje. Een opgemaakt bed. Acht afleveringen, pas ergens in het volgende jaar. Eerst andere zaken.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk