Smaken verschillen, maar hoezo?
Mijn vader vond Erroll Garner de beste
Vorige week was de hemelvaart van mijn vader Jacques. Hij is 93 jaar oud geworden. Een lang en gelukkig leven. De uitvaart was er dan ook een van jubelverdriet. We luisterden naar zijn lievelingsmuziek en keken naar foto’s van lang vervlogen dagen. Intens lieve man. Hij rookte pijp en zat graag naast de pick-up. Zijn grote drie: Louis Armstrong, Ella Fitzgerald en Erroll Garner. Over de eerste twee nooit discussie, maar waarom Erroll Garner?
Ja waarom?
Waarom wel Miles maar nooit Wynton? Waarom wel Harry Styles maar nooit Justin Timberlake? Waarom wel Taylor Swift maar nooit Katy Perry? Waarom wel George Michael maar nooit Michael Bublé? Waarom wel Kendrick Lamar maar nooit Jay-Z? Waarom wel Cleo Laine maar nooit Madeleine Peyroux? Waarom wel Mick Jagger maar nooit Steven Tyler? Waarom wel Juliette Greco maar nooit Véronique Sanson? Waarom wel Lenny Kravitz maar nooit Jack White? Waarom wel Oasis maar nooit Blur? Waarom wel Mozart maar nooit Haydn?
Waarom?
Smaak! Dat onverklaarbare kruispunt in onze bovenkamer. Iedereen zijn eigen afslag. De Goddelijke Spreidingswet maakt dat er duizend bloemen bloeien.
Ik zou professor Scherder graag de volgende vraag willen stellen: Hoe kan het dat mijn zeer verstandige, humorvolle, mooie, smaakvolle vrouw, met wie ik alles deel, van de Counting Crowes houdt? En zij niet alleen. Professor Scherder, beste Erik; Welke hersencortex mag ik dagen?
Mijn vader was gek op Erroll Garner. Jazz-pianist. En een goeie, zeker. Maar we werden we het nooit helemaal eens. Ik zet Erroll op vijf. Maar ik blijf hem draaien, natuurlijk. Misty, ik zie mijn vader ondertussen zijn pijpje stoppen en met zachte ogen naar mij kijken.
De 5 beste jazz-pianisten
1. Keith Jarret (1945)
Leeft nog. Kan door een verlamming nog maar met één hand spelen. Doet dat alleen nog en famille. Kreunt wel luidruchtig door al zijn live-opnames heen, maar soit. The best. Niet alleen door zijn grote wereldhit, The Köln Concert, dat kreeg in 1975 misschien zelfs iets teveel applaus. Maar vooral door zijn ongeëvenaarde lyriek. Luister naar I loves you Porgy. Vrede op aarde.
2. Oscar Peterson (1925-2007)
Ik zag hem ooit uit een taxi getild worden bij het North Sea Jazz Festival, toen nog in Den Haag. Jaren tachtig. Ik schrok me een hoedje. Alles veel te zwaar, behalve later op de middag zijn touché. Solo, trio, en met het hele jazz-soepie. Iedereen wilde met Oscar de dansvloer op. Dit is zijn mooiste dans; met de zuchtende sax van ome Ben Webster.
3. Thelonious Monk (1917-1982)
Rare Monk. Hoedje op. Maakte rondedansjes rond zijn pianokruk. Speelde hoekig, op z’n Monks. Zoete deuntjes liet hij aan anderen over. Totaal eigen planeet. Een van de grootste jazz-componisten. ‘Round Midnight is van hem. Veel beter is het niet geworden.
4. Art Tatum (1909-1956)
Technisch de beste. Dan ben je natuurlijk al over de helft. En half blind ook nog. Een barok-schilder. Als er een krulletje bij kon, liet hij de kans niet voorbijgaan. Fenomenale zwier. Neem nou dat deuntje Tea for Two.
5. Erroll Garner (1921-1977)
De soundtrack van mijn jeugd. Componeerde het wonderschone Misty. Nummers van onze vaders & moeders dragen we een leven met ons mee. Heb ik mazzel met Erroll Garner en Charles Aznavour.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk