De vader en moeder van Shirma Rouse
Schuilen in Schoonheid (3)
Maandag 5 januari schreef ik mijn allereerste substack: Schuilen in Schoonheid. Ik was geïnspireerd door de New York Times die bij de jaarwisseling een gedicht van de dichter Robert Hayden afdrukte, geschreven in 1970. Volgens de krant waren de regels actueler dan ooit. De zwarte, New Yorkse dichter Hayden ontvlucht in het gedicht ‘Monets Waterlilies’ de gruwelen van Vietnam en Amerikaans racisme door af en toe voor het schilderij ‘De Waterlelie’s’ van de Franse schilder Monet te gaan zitten. Een schilderij dat bij hem om de hoek hangt. In het MoMa. “I come again to see the serene great picture that I love.” Robert Hayden schuilde die middag in schoonheid.
Ik heb me voorgenomen zo af en toe vrienden en bekenden te vragen om hun schuilplaatsen met ons te delen. In tijden van grote en kleine sores. Vandaag is dat zangeres SHIRMA ROUSE. Met Shirma heb ik veel samengewerkt in DWDD en ze deed een aantal keer mee met de zomertour Feelin’ Allright, waarin ik vorig jaar samen met de Sven Hammond Big Band door Nederland reisde. Zij stal de show.
1. Mijn ouders
Mijn ouders Ronald en Evette zijn mijn Grote Schuilplaats. Zij wonen op Curaçao. Maar nu mijn vader gepensioneerd is, zijn ze twee maanden per jaar bij mij in Rotterdam. In mijn huis. Mijn vader is 70 jaar en mijn moeder 68 jaar. De muziek heb ik van mijn vader geërfd. Hij was pianist en gitarist, en daarnaast was hij project-ontwikkelaar voor duurzame projecten op het eiland. Ik ben de oudste van vijf kinderen. Als gezin woonden we op St. Eustatius. Nu woont alleen mijn broertje daar nog, mijn twee andere broers wonen inmiddels net als mijn ouders op Curaçao. Ik ben op mijn negentiende naar Leiden gekomen om scheikunde te studeren. Ik ben er ook afgestudeerd. Mijn eerste taal is Engels omdat dat de taal is van St. Eustatius. Mijn ouders zijn mijn grote schuilplaats in schoonheid. Bij deze mooiste en liefste mensen op aarde ben ik thuis en voel ik me veilig.
2. De stilte
Stilte, gewoon stilte. Overal ter wereld is dat voor mij een schuilplaats die ik zoek. Ik heb de stilte nodig om in gebed te gaan. Zo begin ik mijn dag het liefst. Ik heb in mijn huis een mooie plek, maar ik zoek het ook vaak in de natuur. En ik ben vorig jaar een tijdje naar een klooster in Twente gegaan, ‘De Zusters van Denekamp.’ Ik ben niet katholiek of gereformeerd of zoiets. Ik geloof gewoon in God en God is voor mij liefde. En ik praat met Hem, en soms vraag ik Hem wat. En ik bedank Hem.
3. Nevitah en Xefirah, mijn nichtjes
De kinderen van mijn zusje Darvina. ze zijn vier en zeven jaar. Mijn zus woont in Spijkenisse. Ik heb zelf geen kinderen, maar de liefde die ik voor deze meisjes voel sinds ik tante ben geworden, kan ik niet eens opschrijven. In de eerste jaren paste ik een dag per week op, en nu haal ik ze een keer per week van school. Als we met z’n drietjes een grote knuffel hebben voel ik me onverwoestbaar. Ik typ dit met tranen in mijn ogen, want in de dankbaarheid die ik voel schuilt pure schoonheid.
Thanks Shirma!
Matthijs van Nieuwkerk