Mooie, oude Mick Jagger
De drie beste tekeningen Siegfried Woldhek
Een dagje speeddaten. Het nieuwe kabinet wipte na het bordes kwiek langs alle microfoons. Goedgemutst is het woord. Er was nog geen vuiltje aan de lucht. Ik zat lang in de auto, dus ik moest het met de radio doen. Helemaal niet erg. Er lonkte een onbezorgde middag vol politieke feitjes en datjes. Zo ben ik vrolijk gaan meetellen met alle keren dat de verslaggever als een trouvaille meldde dat er in een ministersleven maar twee leuke dagen zijn. “De eerste en de laatste.” Yes! Ik sloeg elke keer harder op mijn stuur. Ach, onze Haagse folklore.
Maar daarover gesproken. Onze beste bordes-traditie is de tekening die Siegfried Woldhek sinds 1982 maakt van de nieuwe ploeg. Te bewonderen in NRC Handelsblad. Woldhek is onze beste politiek tekenaar. Portrettist. Cartoonist. Satiricus. Wat u wil. Zijn oog is even scherp geslepen als zijn potlood. Afgelopen maandag stond dit groepsportret van Siegfried op de voorpagina van de krant:
Kijk maar even. Neem je tijd. Er is veel te zien: opgestroopte mouwen, een plek voor de oppositie en Dilan Yesilgöz die ‘photobombt’. Zij won de verkiezingen bepaald niet, maar is daarna toch even miraculeus als virtuoos op de eerste rij beland. Ik meen ook te zien dat Siegfried niet op haar gestemd heeft, maar zijn bewondering niet helemaal onder stoelen of banken kan steken.
Siegfried Woldhek is een grootmeester. Elke zaterdag buigt zijn meedogenloos penseel zich over de actualiteit en haar hoofdrolspelers. In de NRC. Waarbij de drang tot een grove karikatuur het gelukkig zelden wint van subtiele, fysieke plaagstootjes.
Ik heb lang geleden zijn drie beste portretten gekocht. Althans, ik vind het de beste. Het zal geen toeval zijn dat het drie van mijn helden zijn.
1. Mick Jagger, Rolling Stone
Mister Forever Young. Maar ook Mick wordt een dagje ouder. Mooi oud. Dat wel. Siegfried legde dat beter vast dan welke foto ook.
2. Philip Roth, schrijver
Waarom kreeg hij nooit de Nobelprijs voor Literatuur? En Churchill wel? Er zijn grotere misstanden in de wereld, zeker, maar het blijft onverteerbaar. Ik denk dat als ik één oeuvre mag meenemen naar de eeuwige leeszaal het de boeken van Philip Roth zullen zijn. Kijk naar die ogen, ze zagen alles.
3. Muhammad Ali, bokser
De GOAT kreeg van Siegfried een geweldig portret. Wat een power. Ik heb een klein bibliotheekje met boeken over Ali, maar als ik me even snel wil laven aan zijn heldenmoed kijk ik naar dit schilderijtje. Zoals de champ hetzelf zei: “A man who has no imagination has no wings.”
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk