Jacques Brel troost Peter Vandermeersch
Schuilen in Schoonheid (4)
Maandag 5 januari schreef ik mijn allereerste substack: Schuilen in Schoonheid. Ik was geïnspireerd door de New York Times die bij de jaarwisseling een gedicht van de dichter Robert Hayden afdrukte, geschreven in 1967. Volgens de krant waren de regels actueler dan ooit. De zwarte, New Yorkse dichter Hayden ontvlucht in het gedicht ‘Monets Waterlilies’ de gruwelen van Vietnam en Amerikaans racisme door af en toe voor het schilderij ‘De Waterlelie’s’ van de Franse schilder Monet te gaan zitten. Een schilderij dat bij hem om de hoek hangt. In het MoMa. “I come again to see the serene great picture that I love.” Robert Hayden schuilde die middag in schoonheid.
Ik heb me voorgenomen zo af en toe vrienden en bekenden te vragen om hun schuilplaatsen met ons te delen. In tijden van grote en kleine sores. Vandaag is dat Peter Vandermeersch, Belg, oud-hoofdredacteur van De Standaard, oud-hoofdredacteur van NRC Handelsblad en sinds 2019 is hij de baas van Mediahuis in Ierland. Peter was tot ons grote plezier vaak te gast in DWDD.
1. Jacques Brel
Ben ik mee opgegroeid. Ik zie mijn vader nog de platen voorzichtig op de pick-up leggen. Even de krassende naald en dan de grootste Belgische zanger aller tijden. Ne me quitte pas, dat hij schreef voor zijn maîtresse Zizou. Een zin als: “Moi, je t’offrirai des perles de pluie, venues des pays où il ne pleut pas”, daar vind ik alle troost in. Briljant in het Nederlands vertaald trouwens door Ernst van Altena en vertolkt door grande dame Liesbeth List. En als ik moet schuilen voor een te grote dosis Nederland luister ik naar Le plat pays (qui est le mien). Schoon toch dat de mooiste ode over mijn Vlaanderen in het Frans werd geschreven.
2. De Ierse westkust
Van Cork in het zuiden tot het bijna pijnlijk mooie Donegal in het noorden. Het einde van West-Europa, lange tijd het einde van de wereld. Schuilen aan de kust waar de Atlantische Oceaan zich op majestueuze klippen stort. Beseffen hoe klein je bent. Niet raar dus dat Charlie Chaplin hier destijds kwam schuilen. En nu nog mensen als Sarah Jessica Parker en Jeremy Irons. Maar die wil je vooral niet tegenkomen. Schuilen doe je alleen.
3. Stephan Vanfleteren
Schuilen doe ik ook met de boeken van de Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren. Niemand weet het licht zo te vatten als hij. Pure klasse. Pure schoonheid. De portretten die hij maakt leggen de ziel bloot. Hij fotografeert het verdriet, verlangen en pijn. Dan weet je ook weer: ik ben niet alleen.
Thanks Peter!
Matthijs van Nieuwkerk
(Morgen op reis, zondagochtend mini-podcast 3 en maandag weer als vanouds)