Welk nummer opent onze show?

Top 3 van Hammond-songs

feb 02, 2026

Afgelopen zomer stond ik samen met de Big Band van Sven Hammond op een groot aantal openluchtpodia in ons land. Feelin’ Alright heette het reizende circus. Een feest. Ons tv-programma, maar dan zonder camera’s. En Sven en ik hebben de smaak te pakken. We maken in april een tour langs zestien binnentheaters en deze zomer reizen we weer door de buitenlucht, onder de titel Feelin’ Alright 2. Met een hagelnieuw programma uiteraard.

Feelin’ Alright, Paleis Soestdijk afgelopen zomer

De voorjaarstour hebben we de naam Best of Sven & Matthijs gegeven. Een knikje naar mijn dagelijkse lijstje op Substack, zeker, maar vooral omdat Sven en ik na de exit van ons tv-programma verzeild raakten in een never ending ping-pong-rally. We joegen Top 3-tjes naar elkaar. Muzikale uiteraard. Ik zal wel een keer begonnen zijn, maar Sven retourneerde sterk en sloeg alle ballen hard en met effect terug. Waar hebben we het over?

Zo maar wat voorbeelden: drie beste Art Blakey-albums met Bobby Timmons op piano, drie beste witte altsaxofonisten uit de jaren ‘30, drie beste platen van Gerry Mulligan zonder baard, drie beste Cole Porter-songs voor Billy Eilish, de drie beste Beatles-covers door zangeressen boven de zestig, de drie beste gospels van Aretha, de drie grootste rijm-stunts van Kendrick Lamar, En zo maar door. De hele rataplan.

We gebruiken voor Best of Sven & Matthijs, naast onze grote vriendschap, ook een paar ping-pong-lijstjes als grondverf. En trouwens, we vinden ‘schuilen in schoonheid’ ook geen slechte hoek van inval, en moet er dan niet ook een une belle chanson klinken? Afijn, allemaal veel latere zorg. Eerste vraag: Hoe openen we de show?

Het moet een nummer zijn waarin Svens hammond-orgel schittert. Uit de pop-catalogus. We kunnen nog niet kiezen. Ik zet onze drie favorieten op een rijtje. En dan rekenen we Light My Fire van The Doors niet mee, want Ray Manzarek bespeelde een Gibson G-101. Andere koek.

3 (beste) hammond-orgels uit de popgeschiedenis;

1. Spencer Davis Group: Gimme Some loving

Steve Winwood is achttien jaar. 1966. Voor de liefhebbers: hij speelt op een Hammond M-100. Steve zingt ook. Boy wonder.

2. Booker T. & The MG’s: Green Onions

Sommige zeggen: de heilige schrift van het hammond-orgel. Tikkie overdreven. Wel orgel-riff der riffs. 1962. Booker T. Jones was zestien jaar. Boy wonder.

3. Procol Harum: A Whiter Shade of Pale

Achter de toetsen Matthew Fisher. Hij werd later door de jongens van de band als mede-componist erkend. Zo historisch zijn de eerste maten. In de tekst verdiepen heeft geen enkele zin; acacadabra. Uit 1967.