En de winnaar is .....Sem Donkers (19)
Britse tieners op hun zolderkamer
Dank je Sem! En gefeliciteerd! Je bent negentien jaar en gek op Britpop. En je schrijft verdomd goed. En wijs. Vroegwijs. En je koos allemaal nummers van ver voordat jij in de wieg lag. Dat kan, natuurlijk kan dat. Ik vroeg me misschien heel even af of ik niet met ChatGPT aan tafel zat, maar zo achterdochtig wil ik (nog) niet leven. En als het wel zo is, dan heb je een oudere man een klein beetje in de maling genomen. Nou ja, het blijft een mooi lijstje en dito argumentatie. Ik hoop je ergens deze zomer tegen te komen Sem, want je krijgt, net als alle amuse’s die jou voorgingen, twee vrijkaartjes voor één van de Feelin’ Alright 2-avonden; de openlucht-optredens waarmee Sven Hammond, de Big Band, gastartiesten (o.a. Jett Rebel, Waylon, Shirma Rouse, Trijntje, Stef Bos, Berget Lewis, Anton Goudsmit, ZO Gospel, Nico Dijkshoorn) en ikzelf in de maanden juli en augustus door ons land reizen.
Tot zover!
Dank aan alle inzenders, jullie waren met veel! We vierden dat we rond The Best of Matthijs inmiddels met 10.000 zijn. Erg inspirerend. Ik ga nu weer mijn best doen voor mijn eigen lijstjes. Nogmaals dank voor jullie lijstjes en ook voor jullie erg aardige berichtjes.
De top 3 van Sem Donkers
Sem schreef het volgende: “Beste meneer Van Nieuwkerk, Mijn naam is Sem Donkers en ik ben negentien jaar. Ik lees altijd met veel plezier uw lijstjes en greep deze uitdaging dus met beide handen aan. Hieronder mijn top drie beste Britpop-nummers.”
1. Pulp: Underwear (1995)
Is de tragiek van de tienerjongen ooit mooier bezongen? Uiteindelijk is de kern van Britpop - naast dat onfeilbaar Britse - vooral de droom van de tiener met een gitaar op een zolderkamer. En pas later komen daar de Guinness en de parka bij. Jarvis Cocker van Pulp raakt het meest tot in die kern, met het eerlijke en ietwat sneue melodrama van Underwear als klapstuk. De tiener op de zolderkamer weet: ‘Ik ben niet alleen.
2. Blur: Parklife (1994)
Om de kern van de dromende tiener zit een keihard laagje Britishness. Wie zich daar een voorstelling van wil maken, komt al snel uit bij Parklife van Blur. Het spoken word van Phil Daniels (zie de film Quadrophenia) verheft het nummer tot een soort rap avant la lettre, maar dan af en toe onderbroken door een ongelooflijk catchy refrein. Het doet u bijna vermoeden dat het betreffende parklife dé way of living is. Maak u geen illusies. Eerst maar eens op vakantie naar Engeland.
3. Oasis: Don’t Look Back in Anger (1995)
Britser dan Parklife? Je zou het bijna denken, met de Imagine-hommage aan het begin en de verwijzing naar het toneelstuk Look Back in Anger waarin de eerste echte boze jonge Brit werd geïntroduceerd die navolging kreeg in de decennia van de Britpop. Toch wint Blur voor mij deze eeuwige vete, niet wegnemend dat Oasis er absoluut mag zijn. Don’t Look Back in Anger is met recht een klassieker; een triomfantelijke finale voor de dromende tienerjongen.
Dank je wel Sem!
Fijn weekend!
Matthijs van Nieuwkerk