Driemaal Van The Man
Zo af en toe vraag ik een vriend(in) of kennis om mee te doen aan de Best Of. De opdracht is simpel; stel een persoonlijk lijstje samen. Vandaag: schrijver, dichter & substacker NICO DIJKSHOORN
Iedereen zijn eigen Van, zo is het. Welke zanger kan dat nou zeggen? In het leven van Nico Dijkshoorn was Van Morrison minstens drie keer dicht in de buurt.
Van Morrison zette jarenlang onze verjaardagen aan. Dat ging zo. Mijn vader vond dat er lang genoeg was gebabbeld, viste de LP Saint Dominics Preview uit de kast en daarna wachtte ik op Van. Do do do do do en meteen daar achteraan “Jackie Wilson said, it was Reet Petite.” En daar ging de hele familie Dijkshoorn. Stoelen aan de kant. Mijn ouders die dansten zoals ik alleen mensen in zwart-wit films had zien dansen. Na het liedje geschreeuw en gejoel.
Jaren later sprak ik onze oude buurvrouw. Of ze daar nooit last van had gehad. Ze zei: “Jullie waren Amsterdammers. Ik begreep het wel.”
2. Ik kijk voor het eerst naar de film The Last Waltz. Ik zie de handen van Robbie Robertson, Eric Clapton en Rick Danko. Ze houden een gitaarhals vast. Dan opeens is er een kale man met heel veel haar op het podium. Hij draagt een geleend balletpakje en zingt: “And the Caravan is On It’s Way.” Na een paar zinnen: “La la la lala la la.” Daar zal je Van weer hebben. Alsof er iemand een duizendklapper in een kamer vol met mensen aansteekt.
3. Mijn vader in zijn kist en Van probeert er nog één keer wat leven in te zingen. “No guru, no methode, no teacher. Just you and me and the holy ghost. In the garden, in the garden, wet with rain.” Tevergeefs.
Thanks Nico!
Volg hier ‘Nico Kijkt’ op substack!
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk