De vijf grootste Ye-Ye-Girls
Na de begrafenis van Brigitte Bardot.
Gisteren werd Brigitte Bardot begraven. In haar Saint Tropez. We hebben er weer een bedevaartsoord bij. In alles wat ik na haar overlijden las, en dat was niet weinig, kwam de zangeres B.B. er niet echt aan te pas. Raar. Ik wachtte voor de zekerheid even op de begrafenis. Maar ook daar geen woord over haar liedjes. Toch raar: de jaren zestig. Even zinderende als lome zomermuziek aan de Côte. Veel beter werd het niet.
Tijd om Guuzbourg (Guuz Hoogaerts) te introduceren. Redacteur bij Pauw & De Wit en Varagids. Hij is al tientallen jaren onze onvolprezen conservator en verzamelaar van liedjes van verlangen, zonder uitzondering gezongen door Françaises. Wij zijn hem veel dank verschuldigd. Hij muntte bovendien in 2007 het woord Zuchtmeisjes. In 2010 opgenomen in de Dikke van Dale. Guuzbourg liet mij door de telefoon weten dat die term de lading perfect dekt, maar dat hij ’m minder vrijmoedig gebruikt dan voorheen. We kiezen samen voor ‘ye-ye-girls’, zo werden de Franse zangeressen in de sixties genoemd. Ze zongen bijna allemaal zoals saxofonist Ben Webster ooit blies; hees, fluisterend, tikje aanstellerig, altijd mysterieus.
Maar dat was niet alles. Er klonken over de heuvels melodieën van mist en honing, verleidelijker dan de witste chocola, maar het was niet zonder risico: deze ye-ye girls konden met een oogopslag steden verwoesten, met een simpele streek door het haar huwelijken laten kapseizen. Zij waren de sirenen van onze tijd.
Carla Bruni schaakte al een president. Deze zangeressen rustten niet eerder dan bij wereldheerschappij.
Ik zet de vijf grootsten op een rijtje:
Françoise Hardy, moeder aller
Brigitte Bardot, la plus belle femme
Jane Birkin, samen met Serge Gainsbourg
Carla Bruni, pleegde (bijna) een staatsgreep.
Berry, bewaakt de erfenis.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk