De tweede amuse...
Drie maal Indie-pop uit de Lage Landen.
Jullie muzikale Top 3-tjes. Daar vroeg ik vorige week naar. Een klein persoonlijk rijtje met een korte verantwoording. Ik was curieus. Jullie reageerden massaal.
Deze week kun je trouwens nog steeds meedoen. Meedoen? Ja, want je kunt ook nog iets aardigs winnen.
De aanleiding voor dit kleine feestje is dat we rond de Best of Matthijs inmiddels met meer dan tienduizend nieuwsgierigen zijn. Dank jullie wel. Ik vind het een hoop. En zeer inspirerend.
Hoe gaat het nu verder? Er is vrijdag 29 mei één winnaar; de origineelste. Tot die dag iedere dag een amuse. De amuses en de winnaar krijgen twee vrijkaartjes voor een van de Feelin’ Alright 2-avonden; de openlucht-optredens waarmee Sven Hammond, de Big Band, gastartiesten en ikzelf in de maanden juli en augustus door ons land reizen.
Vandaag dank ik Hendrika voor dit schitterende, oer-Hollandse indie-treintje.
Top 3 Hendrika Ploeg
Melancholie van de Lage Landen
Hendrika zegt het zelf zo: “Muziek die liever fluistert dan schreeuwt - zo zou je deze Top 3 misschien kunnen samenvatten. Liedjes vol melancholie, ruimte en melodieën die zich niet direct opdringen, maar langzaam onder je huid kruipen. Muziek voor lege wegen, grijze luchten en momenten waarop een klein refrein meer zegt dan grote woorden ooit kunnen. Misschien is dat wel de melancholie van de Lage Landen.”
1. Johan: Tumble and Fall (2001)
Een nummer dat klinkt alsof het tegelijk troost en weemoed wil zijn. Johan had altijd dat zeldzame talent om grootse melodieën klein en dichtbij te laten voelen. Alsof je op een verlaten station naar de laatste trein staat te kijken.
2. Daryll-Ann: Surely Justice (1999)
Negentiger jaren-gitaren, melancholie en melodieën die nergens haast hebben. Dit nummer bewijst dat Nederlandse indie net zo tijdloos kan klinken als de grote Britse voorbeelden, maar dan met iets eigenzinnigs ertussen.
3. The Serenes: Follow the Rural Coast (1990)
Muziek voor lege wegen, grijze luchten en momenten waarop stilte eigenlijk beter werkt dan woorden. The Serenes uit Joure wisten melancholie nooit zwaar te maken - eerder iets waar je vrijwillig in blijft hangen.
Bedankt Hendrika!
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk
