Drie maal virtuoso van A.A. Gill
De Maradona van de Engelse journalistiek.
Leve de Engelse woordkunst! De Guardian schreef over een tv-interview met Liverpool-speler Virgil van Dijk. Ik had het niet gezien, maar ik begreep dat het een pittig gesprek was. Vandaar het stukje in de krant. Naast Virgil stond blijkbaar een ploeggenoot die ook op vraag rekende. Die kreeg hij niet. Het interview met Virgil was daarvoor te spannend. En nu komt het: de Guardian schreef dat deze droeve figurant; “zich op minder aandacht mocht verheugen dan in Rome ‘the floor of the Sistine Chapel.” Zo’n zin maakt mijn dag. En doet me terugverlangen naar A.A. Gill.
Eerst maar eens: Wie was A.A. Gill?
Hij had het scherpst geslepen Britse pennetje van de laatste vijftig jaar. Meesterlijke precisie combineerde hij met ongeëvenaarde Britse ‘wit.’
A.A. Gill schreef over eten, reizen, tv-programma’s en wat er verder voor zijn parmantige pantoffeltjes kwam. Dandy. Er staat niet één saaie zin in zijn oeuvre, dat vooral in de Sunday Times was te lezen. In 2016 overleed hij. Te vroeg, kanker, 62 jaar. Zijn werk is gelukkig nog te lezen.
A.A. Gill was de Maradona van de Engelse journalistiek; Virtuozer en dodelijker dan de rest. De voorletters A.A. nam hij trouwens aan nadat hij in 1984 dankzij Alcoholics Anonymus van zijn zware alcoholverslaving af was gekomen.
Drie maal in herinnering A.A.Gill:
1. Over de actrice Dame Maureen Lippman was hij weinig enthousiast:
“Lemon juice in the eye, she is chewing silver paper, she is a three flush floater, sand in your sock and one blocked nostril.”
2. Over journalistiek:
“Journalism is the art of coming too late as loudly as possible.”
3. Een schitterende definitie van nostalgie:
“We all know what ‘getting our country back’ means. It’s snorting a line of the most pernicious and debilitating Little English drug, nostalgia. The warm, crumbly, honey-coloured, collective ‘yesterday’…”
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk