De drie beste ritme-secties van ons land
De maat slaan als kunst.
Er stond een schitterend portret van Rinus Gerritsen in de Volkskrant van afgelopen zaterdag, geschreven door John Schoorl. Deze maand staan Rinus, Barry en Cesar met veel vrienden in de Ahoy. Vijf keer uitverkocht. We zijn erbij. Een laatste saluut aan George en daarmee aan de grootste band van ons land, de Golden Earring.
De Earring is met het hemelen van George Kooijmans niet meer. C’est fini. In Den Haag stonden we er veel bij stil. Bart Chabot presenteerde er zijn Earring-boek, net als Robert Haagsma, en op Scheveningen lanceerde Gerard Wessel zijn fotoboek ‘Golden Earring in the USA’. Bassist Rinus vertelde op zondagmiddagen in boekenpaleis Paagman over het wonderlijke wel en wee van deze vrienden-band. En drummer Cesar Zuiderwijk zette zijn biografie ‘Cesar’ luister bij door in Paagman op zijn eerste drumstel, gemaakt van augurkenblikken, het nummer ‘Little B’ van The Shadows te drummen. Verweesde Rinus en Cesar. De beste ritme-sectie van Nederland, zonder band.
De drie beste ritme-secties;
1. Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk (dus).
2. Wilfred Genee
Zonder Johan Derksen geen VI, daar ben ik het mee eens. Maar zonder Wilfred Genee ook niet. Genee slaat even achteloos als virtuoos de maat in ‘s lands populairste tv-bandje. Hij is een one-man-ritme-sectie. Terwijl Johans rapportage over een vleugellamme politicus nog in volle vlucht lijkt, voelt Wilfred als eerste dat de prik er wat vanaf raakt. En hij vraagt pardoes aan Gijp: “Zeg Rene, was het nou een penalty?” Gijp weet uiteraard direct over welke wedstrijd het gaat en foetsie zijn Johan & Vleugellamme Politicus. Nooit meer teruggezien. Bam. De zeer goed geïnformeerde Wilfred Genee, spelend met zijn telefoon, iets achterover gezakt in zijn stoel, niet per se behaagziek, altijd messcherp, is onze beste talkshow-host.
3. De linkerhand van Michiel Borstlap
Toch verrassend. De jazz-pianist Michiel Borstlap houdt zich de laatste jaren vooral bezig met verstilde Einaudi-achtige muziek. Mist op zee. Briesje in mei. Dat werk. Nootje voor nootje schuifelen de composities richting hun finale. Piano-piano-piano. Maar mooi. Luister maar eens naar zijn album World Tour. Nu heeft Michiel mij (godzijdank) beloofd - we kwamen elkaar toevallig tegen - dat het eind van deze Fluister Periode in zicht is. In 2026 gaat er weer ouderwets gebeukt worden. Zoals hijzelf zei: “Ik verlang weer naar duizend nootjes in een minuut.” Graag! En dan horen we dit jaar zijn gouden linkerhand ook weer eens; rammen, beuken, aaien, strelen. Onze beste jazz-ritme-sectie is in handen van Michiel Borstlap, zijn linker om precies te zijn.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk