De beroemde schilder die ineens belde
De drie mooiste Koffiekannen van Klaas Gubbels
Dit weekend is modekoning Valentino begraven. Hij is 93 jaar geworden. Oud eikje. Ik zette mijn eigen vijf nonagenarians eens achter elkaar: mijn vader Jacques van Nieuwkerk (93), saxofonist Sonny Rollins (95), actrice Judi Dench (91), natuurfilmer David Attenborough (99) en schilder Klaas Gubbels (92).
En over Klaas Gubbels kan ik het volgende vertellen. Ergens in de verwarde jaren die achter mij liggen, werd ik ineens door hem gebeld. Ik kende natuurlijk zijn naam, maar ik had hem nog nooit ontmoet of gesproken. Hij kwam meteen to the point: “Ik denk vaak aan je en ik denk dat je je af en toe eenzaam voelt.”
Pardon?! Met wie spreek ik? Ik ken Klaas inmiddels beter. Hij is kwiek maar in de negentig. Hij wil geen seconde meer morsen. Dus lange introducties zijn zonde van zijn tijd. Ik antwoordde naar waarheid dat hij misschien wel gelijk had, waarna hij zei: “Dan moet je gaan tekenenen en ik ga je tekenles geven.”
Drie weken later stapte ik zijn atelier in Arnhem binnen. We gaven elkaar een hand, en bij een kop koffie vertelde Klaas over zijn leven en werk. Fantastische uren. En daarna aan de slag. De keer erna: ik kom met mijn ‘huis-werk’ onder de arm binnen, Klaas zet koffie, Klaas vertelt over zijn avonturen, strenge Klaas kijkt naar mijn ‘werk’, Klaas leert mij met acryl-verf schilderen (altijd eerst met houtskool de contouren tekenen!) en Klaas zwaait me vanuit zijn atelier-raam uit. Hij werd mijn ontzettend aardige lievelingsschilder.
Klaas vraagt niets, Klaas praat. Er is ook veel te vertellen. Hij was er vaak bij. Bij de schrijvers, bij de jazz-cats, en natuurlijk bij de schilders. Zoveel vrienden. Onze vorige eeuw is de zijne. En altijd blaast vanuit een piepklein boxje in zijn atelier, saxofonist Lester Young.
Klaas Gubbels is een beroemd schilder. Zoals de Italiaanse schilder Morandi vazen en flessen had, heeft Klaas de koffiekannen. Hij schilderde, beeldhouwde, fabriceerde, etste en drukte er totnutoe meer dan 5300. Allemaal iets van hetzelfde, allemaal totaal anders. Wat een oeuvre.
Mijn drie mooiste Koffiekannen van Klaas Gubbels
1. Op muur restaurant Hotel New York, Rotterdam
Als je er geweest bent, vergeet je deze Koffiekan niet meer. Er overheen staat een gedicht van de Rotterdamse dichter C.B. Vaandager geschreven: “De kroketten in het restaurant, zijn aan de kleine kant.” Ook niet ongeestig. Iedereen verlaat de zaak vrolijker dan hij er binnenkwam. Sowieso een fijn hotel.
2. Blauwe Kan, houtdruk
Ik wou dat ik ‘m had. Ik word ontzettend hebberig van deze Kan. Het is de kleur. Ik zie ‘m hangen als ik tekenles van Klaas krijg; rare, aandoenlijke Koffiekan, met je magnifieke kleur.
3. Gespiegelde kannen, rood
De grote dichter Herman Gorter had de taal en schreef: “Ik vin je zo lief en zo licht, je ogen zijn zo vol licht, ik hou van je, ik hou van je.” Van dezelfde onversneden liefdeslyriek is dit werk van Klaas. Gorter schreef ‘vin’ en niet ‘vind’, zo kan Klaas ook schilderen. Wonderschoon.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk
Ps, waarom Klaas nooit uitgekeken raakt op de koffiekannen - kijk Close Up ‘Het Universum van Klaas Gubbels’