De 5 van Willem Duys
Muziekmozaïek, wie weet het nog?
Moest ik nu huilen of lachen? In de post zat vanochtend de waarschuwing dat mijn zondagse mini-podcast in de verste verten aan Willem Duys deed denken. Allemachtig. Wat nu? Maar eerst; wie weet het nog? Muziekmozaïek heette zijn radioprogramma. Op de zondagochtend. Willem Duys draaide daar vijfendertig jaar lang naar hartelust zijn hoogstpersoonlijke platenkast, bijna zonder uitzondering gevuld met zijn hoogstpersoonlijke vrienden. Hij had er gelukkig veel. En ons gezin luisterde. Nou en of. Ik zie mijn vader nog meeschrijven met de titel van een nieuwe plaat van Stéphan Grappelli. En hoewel ik me lang heb verzet tegen het zalfzachte “Goedemorgen luisteraars” en alle bourgeois deuntjes die erop volgden, kreeg Duys mij uiteindelijk toch te pakken. Terwijl de punk woedend door de straten raasde, stapte ik doodkalm op mijn fiets om de nieuwe Tony Bennett te kopen. Duys had ‘m gedraaid.
Ach Willem Duys. Ongekende radio & televisie-royalty. Hij gaf ons zijn legendarische Voor de Vuist Weg. Een verre voorvader van De Wereld Draait Door. We hebben onze duizendste DWDD nog aan hem gewijd en opgedragen. In 2011. Een hommage. Willem Duys leefde nog, maar was te zwak om de uitzending bij te wonen. Mies Bouwman was mijn tafeldame, tout gaf Willem een fraaie veer, er werd teruggekeken en Toots blies. Een paar uur voor de uitzending belde de vrouw van Willem Duys; ze wilden er samen toch wel heel graag bij zijn. Maar niet in beeld. En zo is het gegaan. Recht voor mij, achter Camera 1 zat in een rolstoel de grote Willem Duys. Ik dacht aan zijn ogen te zien dat hij genoot. Drie weken later overleed hij.
De 5 platen die Willem Duys mijn platenkast influisterde:
1. Toots Thielemans: Dat Mistige Rooie Beest
Toots kwam elke week wel even langs. Vriend van de familie. We kregen de indruk dat Willem hem dagelijks sprak. Wel zo gezellig. En met de keuze voor dit nummer slaan we twee vliegen in één klap, want het is gecomponeerd door die andere grote huisvriend, Rogier van Otterloo. Duys sprak overigens nooit van een mondharmonica, maar noemde het, net als Toots, ‘een broodje’. Onnodig.
2. The Rolling Stones: Winter
The Stones? The odd one out. Dat komt zo. Bill Wyman, de bassist van de Rolling Stones, was de buurman van Willem Duys in Saint-Paul-de-Vence. Aan de Franse Cote d’Azur. Dat hebben we geweten. Ze tafeltennisten met elkaar. Willem vertelde dat zeker twee keer maand. Ik verbeeld me dat we de uitslagen van die potjes ook te horen kregen. Maar anyway; als bijvangst werd Duys een Stones-fluisteraar. Hij deed er geen muis kwaad mee. Niemand nam hem serieus. Totdat hij zei dat Wyman hem bij een ‘formidabele rosé’ had verteld dat Winter misschien wel het mooiste Stones-nummer was. Opnieuw luisteren. Zit wat in.
3. Rita Reys: Beautiful Love
First Lady of Jazz, die vier woorden lagen in Willems mond bestorven. Vriendin van de familie. Vrouw van pianist Pim Jacobs. We hebben het over de Goedlachse Lamswollen Larense Jazz. Iedereen happy. Iedereen inmiddels dood. We kijken voor het echte werk misschien eerder naar Billie Holiday, die vechtend tegen drank & drugs kopje onder ging. Maar vrolijke Rita kon zingen als de beste. Daar had Willem Duys volkomen gelijk in.
4. Gilbert Bécaud: Je reviens te chercher
Bécaud vs Aznavour. Willem Duys was voor Gilbert Bécaud. Net als Mies Bouwman. Bécaud was meer show dan Aznavour. Dat klopte ook wel. Wat mij betreft was het snackbar vs haute cuisine, maar uit die snackbar kwamen af en toe ook delicatessen. Eerlijk is eerlijk. En Willem Duys serveerde ze zeker eens in de maand uit. Bécaud werd beter en beter.
5. Harry Nilsson: 1941
Echt een geweldige zanger. Drinkebroer. Vriend van John Lennon en ze hielden elkaars handen vast in het beroemde ‘Lost Weekend.’ Een weekend dat zo’n jaar zou duren. Ze zochten vergetelheid en vonden de drank. Harry was de lieveling van de Beatles. Everybody’s Talkin’ was zijn grote hit. Hij bleef cult. Schitterende cult. Ondanks de tomeloze inzet van Willem Duys.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk