De 3 heetste Olympische tranen

Tegen Francesca Lollobrigida is geen kruid gewassen

Natuurlijk was het jammer dat onze dames op de 3000 meter geen medailles bij elkaar schaatsten. Maar wat kregen we er voor terug zeg: Miss Lollobrigida. En dat hadden we toch ook niet graag willen missen. Voor geen prijs eigenlijk. Alles was Joy, Marijke en Merel vergeten & vergeven toen Francesca, met haar zoontje op de arm, aan een ererondje begon. Tegen zoveel Olympische gratie was geen kruid gewassen. Waar kwam La Lollo trouwens ineens vandaan? In geen enkele voorbeschouwing viel haar naam. Raar, want met zo’n achternaam wordt je geen laatste. Lollobrigida. En dan was ze ook nog eens het verre achterklein-nichtje (of zoiets) van de grote actrice Gina Lollobrigida. Toe maar.

Beste films van Gina Lollobrigida zijn, even snel: 1. Pane, Amore e Fantasia (1953); 2. The Hunchback of Notre Dame (1956); 3. Trapeze (1956)

Francesca Lollobrigida, Olympische gratie

Dit terzijde. Stralende Francesca ontroerde mij enorm. Olympische tranen, ik zit er vol van. Niet in de laatste plaats omdat ik geplaagd wordt door de dwang-neurose dat ik bij elke Olympische overwinning of -misstap direct aan de ouders denk. Ik zie de kampioen of de struikelaar nauwelijks. Ik zie twee lieve mensen die de hele godganse aanloop hebben meegeleefd, gebracht & gehaald, gespaard, wakker gelegen en gebeden. En nu is het dan zover. Kijk, daar zitten ze, op de tribune. Ik durf niet te kijken.

De 3 heetste Olympische tranen

1. Derek Redmond, Barcelona 1992.

Wie hield het droog? De halve finale 400 meter. De Engelse atleet Derek Redmond scheurt halverwege zijn hamstring. Klaar. Hij zit even op zijn knieën en besluit dan hinkend zijn weg te vervolgen. Derek wil per se finishen. Een vol stadion juicht hem toe. Het is nauwelijks om aan te zien. Dan maakt zich een man los uit het publiek. Hij omzeilt de security en loopt naar zijn zoon: “You don’t have to do this son.” Derek antwoordt: “Yes I do.” Waarop de vader zegt: “Then we’ll finish together.”

2. Usain Bolt, Rio de Janiero 2016

Het laatste Olympische goud op de honderd meter van de Greatest of All Time. Usain nam in Rio afscheid van de Spelen. In Peking (2008) en Londen (2012) was hij ongenaakbaar. Smaakmaker bovendien, zonder weerga. Zou het nog een laatste keer lukken? Een dagje ouder, dat wel. Ach, we waren erbij, bij de era Bolt. En dat was meer dan geweldig. Luister ook naar het commentaar na de finish. Zo moet het.

3. Kerri Strug, Atlanta 1996

Sowieso dat turnen. Al die kids. En al die ouders. Maar goed, Kerri Strug dus. Achttien jaar jong. Amerika zou in Atlanta voor het eerst in de landenwedstrijd wel eens kunnen winnen van die eeuwige Russen. Het was nagelbijtend spannend. Het kwam allemaal neer op het laatste onderdeel, de Sprong. Kerri landde bij haar eerste poging ongelukkig en scheurde haar enkelbanden. De score was niet genoeg voor goud. Ze moest nog een keer. Coach Béla Károlyi sprak de legendarische woorden: “We need this one. You can do it.” De coach draagt Kerri even later in zijn armen naar het podium voor de medailles.

FIjne dag!

Matthijs van Nieuwkerk