Tijd om weer iets op een rijtje te zetten. De televisie-weken zitten er op. Eerst een weekje Antwerpen, waar het reusachtige decor van De Golden Elevators stond opgebouwd. En daarna reisde ik iets meer dan twee weken met zangeres Shirma Rouse en crew door Amerika, in de voetsporen van Aretha Franklin. Twee fantastische avonturen. Ik kan niet anders zeggen. En dat is dan ook het enige wat ik erover mag zeggen. Er zijn strenge marsorders. We zien het allemaal later wel. In Motown Detroit kreeg ik trouwens een berichtje dat het gesprek met Ellen Verbeek in mijn podcast-serie Schuilen in Schoonheid (spin-off van deze substack) is genomineerd voor een ‘Podcast Award.’ Status van een en ander moet ik nog beter uitzoeken, maar ons kleine cluppie stak ‘m maar vast in de zak.
Wat ik - bij navraag - wel mag opschrijven is dat ik vorige week in ‘Bakers’ jazz-club in Detroit oog in oog zat met bassist Ralphe Armstrong. Soms heb je geluk in je leven. Als ik mijn been strekte raakte ik zijn scherpgepunte lakschoenen. Ralphe’s zweetdruppels plonsten in mijn bierglas. Vooruit maar. Ralphe is een legende. Kid from Detroit. Hoedje, snor, bril, jazz, soul, funk. Een wizard. Hij speelde op zijn zestiende al met het Mahavishnu Orchestra van John McLaughlin, later volgden James Carter, Jean-Luc Ponty, Herbie Hancock, Santana, Lenny White, Eminems D12, Sting en vooral een half leven lang Aretha Franklin. Hij vertelde vorige week aan het publiek dat hij tijdens zijn jaren met Aretha zeker dertig keer door haar was ontslagen. En weer aangenomen. Call it love.
De 3 beste nummers met Ralphe Armstrong (bas)
1. Aretha Franklin: Wonderful (2003)
Aretha is eind zestig. On top of everything. En relaxed. So Damn Happy heet het album niet voor niks. Mary J. Blige doet ook mee. Voor het nummer Wonderful kreeg Aretha een Grammy uitgereikt. Hoor de lekkere vette bas van Ralphe er rustig onderdoor kabbelen. Easy does it.
2. James Carter: I can’t get started (2004)
Van de plaat Live at Baker’s Keyboard Lounge. Dat moet een geweldige avond zijn geweest. Zoon van Detroit, James Carter blaast, Franz Jackson zingt, Gerald Gibbs aan de Hammond, Johnny Griffin op tenor-sax en Richard ‘Pistol’ Allen op drums. De bas van Ralphe houdt het soepie bij elkaar. Wat een heerlijke plaat is dit.
3. Jean-Luc Ponty: The Struggle of the Turtle to the Sea (1977)
Weten we dat nog? De jazz-rock! Fusion! De jaren zeventig. Wat draaiden we allemaal? Het begon in 1969 met Miles Davis, die het op zijn heupen kreeg met In A Silent Way. en daarna zaten we een jaartje of wat met onze voetjes mee te tikken met muziek van onder anderen Chick Corea, Weather Report, Herbie Hancock, Billy Cobham, Mahavishnu Orchestra en ook violist Jean-Luc Ponty. Jean-Luc uit Frankrijk, een elektrische violist. Dit is van zijn plaat Enigmatic Ocean. Dat vonden wij zijn beste. En jonge Ralphe was erbij.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk