Adieu Barry, Rinus, Cesar en George
10 keer One Last Night
One Last Night. We waren gisteren in de Ahoy. Een laatste saluut aan de Golden Earring. Dat was wel het minste dat we konden doen. Het Grote Adieu. Er vloeiden tranen. Zeker. Er was ook geen houden aan. Drie jonge jongens van bijna tachtig sloegen aan het eind van de avond de armen om elkaar heen. Terwijl op het grote scherm boven hun hoofd nummer vier, George Kooymans, in zwart-wit het nummer Hold me Now zong. Vanuit de hemel, zo u wil. We zongen mee, we deinden me en we keken elkaar aan. Dit was het dan. We zijn een leven verder. We zijn met z’n allen zestig jaar ouder.
Het was een bijzonder concert. Barry, Rinus en Cesar werden omarmd door de generatie’s na hun. En dat was mooi. Guus Meeuwis woont in een heel ander pakhuis dan onze Haagse mannen, dat begrijp ik ook, maar is het niet geweldig dat hij Another 45 Miles zingt? De Golden Earring-playlist is nationaal erfgoed. En zo was het gisteren.
10 keer One Last Night, in willekeurige volgorde.
Son Mieux opent de avond met Twilight Zone. Barry, Rinus en Cesar zijn nog niet in zicht. Niet erg. Want wat een zanger is dit toch zeg, die Camiel Meiresonne. Born to be a popstar. Heeft alles. Haagse swagger.
Every inch a gentleman Danny Vera zingt harder dan hij van zijn leven ooit heeft gezongen. In Long Blond Animal. Dat kan hij dus ook.
Spike van Di-rect. Schoonzoon van Barry. Het maakt niet uit wanneer. Altijd als hij er staat is het feest. Wat een moves. Lieve, levensgevaarlijke gozer, lijkt mij. Onversneden rock ‘n roll.
DeWolff, uit Limburg. Nooit een hit, maar een van onze beste bands. Pablo van de Poel op gitaar. En Barry die hem even aait in het voorbijgaan. Vaderliefde. She flies on Strange Wings.
Guus Meeuwis en Acda & De Munnik met Another 45 Miles. Geweldige song, geweldig gezongen. Dit nummer zou een vaste plek op het repertoire van beiden moeten krijgen. Opdat wij niet vergeten.
Davina Michel. Zeker geen tweede keus, maar had Anouk er niet bij moeten zijn? Davina laat ons hier geen seconde over nadenken. Wat een stem. En ze zingt mijn lievelingsnummer: Just a Little Bit of Peace in My Heart. Zit een zweempje van de Cats in het referein, kan het niet uitleggen, maar het bevalt me zeer.
Barry Hay op dwarsfluit in Back Home. Om hem heen staat Di-rect. Haagse royalty vindt elkaar moeiteloos. En wij zien: de fakkel blijft voorlopig branden in de Hofstad.
Rinus Gerritsen. In zijn uppie in het midden van zaal. Er kijken twintigduizend ogen naar hem. Rinus begint aan een bassolo van acht even wonderschone als experimentele minuten. Een eigen compositie. Rinus speelt, denk ik, zijn hoogstpersoonlijke requiem.
Cesar Zuiderwijk. Na een lange drumsolo staat hij op. Net als het publiek. Staande ovatie. Hij slaat met zijn vuisten nog een laatste keer op de bekkens en houdt zijn handen dan gekruist tegen de borst. Op het grote scherm zien we de close-up: Grote Cesar slikt wat weg, en wij met hem.
Barry Hay. Wie kan er tegen Barry Hay op? Werkelijk niemand.
Fijn weekend!
Matthijs van Nieuwkerk