3 maal Gerry Mulligan, met baard
Een antwoord aan mister X
Even heel kort: ik wierp de baldadige vraag op wat de beste drie nummers zijn van Gerry Mulligan, met baard. Het bleef doodstil in de zaal. No offense. Natuurlijk niet. A: Wie durft er in een volle schouwburg op te staan en het woord te nemen? B: Wie weet wie Gerry Mulligan is? C: En als je weet wie Gerry Mulligan is, heb je dan ooit over deze nutteloze vraag nagedacht?
Na afloop komt er een man naar me toe. Wat die beste drie nummers dan zijn? Ik heb Mister X beloofd dat ik het antwoord vandaag zou opschrijven.
Korte inleiding: Gerry Mulligan (1927-1996) was de beste bariton-saxofonist van de jazz. Zette in de jaren vijftig samen met trompettist Chet Baker de west coast op stelten. Cool Jazz. Mooie jongens. Gerry had een fraaie crew cut. Hij speelde later met de allerbeste jan & alleman, formeerde trio’s, kwartetten, kwintetten, sextetten en een eigen Concert Jazz Band. En kreeg een baard. Ik zag Gerry met zijn big band op het North Sea Jazz festival ergens begin jaren negentig. Gerry had inmiddels een hagelwitte baard.
Hij oogde vermoeid, de days of wine & roses lagen achter hem, zoveel was duidelijk. Hij dirigeerde meer dan hij blies. Maar als hij die grote sax aan zijn mond zette, was de old magic er weer. Voor heel even. Een zoete echo uit vervlogen tijden.
Maar al lagen de beste platen en -concerten al een aantal sprankelende straten achter hem, toch heeft de Gerry-met-baard nog een paar erg mooie nummers gemaakt.
De 3 beste nummers van Gerry Mulligan, met baard
1. Etude for Franca (1990)
Allemachtig wat is dit mooi. Duurt maar twee minuten en dertig seconden. Gerry is dol op zijn vrouw, dat is duidelijk. Het is een ode aan haar, de Italiaanse actrice Franca Rosi.
2. Wave (1993)
Gerry samen met de Braziliaanse zangeres Jane Duboc. We denken bij Brasil al snel aan Astrud Gilberto en de sax van Stan Getz, en laten we dat zo houden, maar dit is werkelijk een formidabel alternatief.
3. Grand Tour (1972)
Grote band, en toch zo klein. Schitterende lyriek. Jazzrock klopte in die jaren op de deur. En Gerry bewoog een beetje mee, maar niet van harte. Deze oase op de plaat The Ace of Steam is echter wonderschoon.
Fijne dag!
Matthijs van Nieuwkerk