Abonneer nu

3 beste nummers van Georges Brassens

1. Les amoureux des bancs publiques (1954)

Georges Brassens bezingt de geliefden op de groene bankjes van Parijs. We hebben er (hoop ik) allemaal wel eens gezeten. Brassens op gitaar en naast hem de plukbas van Pierre Nicolas. Deuntjes zijn het. Pom-pom-pom-pom. Maar dan de teksten! Ondeugend en niet zelden een tikkie scabreus. Met een gezonde afkeer van de bourgeoisie. En dat alles in een ribfluwelen broek en een pijp in de mond. Brassens had een mooiere schijnbeweging in huis dan Mbappé.

2. Les Copains d’abord (1964)

Brassens ode aan de vriendschap. Misschien zijn mooiste melodie. Vraag een oudere Parijzenaar het te zingen en voor je het weet galmt: “Non, ce n’etait pas le radeau de la Meduse,” door de straat. Moraal van het verhaal; vriendschap is sterker dan de liefde. Aldus Brassens.

3. La mauvaise réputation (1952)

Brassens schrijft zijn geloofsbrieven. De ik-figuur heeft een slechte reputatie in het dorp omdat hij volkomen onafhankelijk is. Niet meedoet met de rest. “Non les braves gens n’aiment pas que l’on suive une autre route qu’eux.” Brassens is individualist tot elke prijs.

Overige administratie:

1. De Podcast Schuilen in Schoonheid.

Vorige week was de eerste aflevering van mijn podcast-serie Schuilen in Schoonheid te beluisteren en dank voor jullie grote nieuwsgierigheid. Ik neem tenminste aan dat ook een aantal substackers het sprongetje heeft gemaakt, want binnen een week was mijn gesprek met Astrid Holleeder meer dan100.000 keer beluisterd. Deze week is ook mijn gesprek met rapper, acteur en cabaretier Fresku te horen.

2. TV-programma The Golden Elevators

Een paar maanden geleden kreeg ik bezoek van Jasper Hoogendoorn. Jasper werkt voor Talpa. Ik had hem nog nooit ontmoet, kende wel zijn reputatie. Hij is een van de grote tv-architecten van dit moment. Onder anderen een van de twee bedenkers van De Verraders, een wereldhit. En nu was hij druk met opnames van zijn nieuwe format Sing With Me. Dat staat, als ik het goed begreep, ook aan de vooravond van een rondje rond de wereld. Maar daar kwam hij niet voor. Hij legde mij zijn allernieuwste programma uit, The Golden Elevators. In mijn eigen woorden naverteld: een spel op het snijvlak van kennis, solidariteit en witte leugentjes. Zover ik er kijk op heb: knap werk.
Toen de vraag: of ik het wilde presenteren. Zaterdagavond-koorts. Ik heb me er als mede-bedenker en presentator van The Connection al eens in gestort. Een korte, maar mooie tijd.
Jasper vertelde dat The Golden Elevators ook in Engeland te zien zal zijn en dat Richard Osman daar de presentator wordt. Ook toevallig! Ik ben een groot fan van Osmans’ boeken (cozy-detectives) en kijk met plezier naar zijn tv-quizzen. Allemaal bijzaak uiteraard. Duidelijk is wel dat er volgens de makers enige senioriteit gewenst is.
Ik heb ja gezegd. Met veel plezier. Ik kijk ernaar uit. Een volkomen onverwacht, vrolijk buitenkansje. Een opgemaakt bed. Acht afleveringen, pas ergens in het volgende jaar. Eerst andere zaken.

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Abonneer nu

3 maal toekomstmuziek

1. Op reis met Soulsister Shirma Rouse

Afgelopen zondag stonden we samen op het podium van het Concertgebouw in Amsterdam. Tweeduizend lege stoelen voor ons. Aretha Franklin stond op deze zelfde plek in 1968. Haar enige optreden in Nederland. De beelden zijn wild, woest en legendarisch. De zaal werd afgebroken. Aretha was 26 jaar.
Het waren voor zangeres Shirma Rouse en mij de eerste opnames van Soulsister, een documentaire-serie, waarin Shirma het verhaal van ‘haar’ Aretha zal vertellen. (En ik zorg dat ik in de buurt blijf). Toen ik vroeg of Shirma voor mij a capella het nummer Natural Woman zou willen zingen, aarzelde ze niet. Ze liep naar de plek waar Aretha ooit stond en draaide zich naar de lege zaal. De camera’s waren gelukkig nog niet ingepakt.

2. Muzikale Oudejaars-show met Sven & Big Band

Sven Figee en producent Patrice Assendelft vroegen: Wat zou je het liefste willen? We zijn nu een jaar op reis met Sven Hammonds Big Band & gasten: Feelin’ Alright (buiten) & The Best of Sven en Matthijs (binnen). Zomers spelen we in de openlucht, als het koud wordt in de theaters. Alles volgepakt. We gaan door, zeker, wie weet zijn we wel aan een Never Ending Tour begonnen. Maar de vraag was dus: wat wil je het liefst? Ik antwoordde: Elk jaar rond de Kerst vijf avonden in het Nieuwe DeLaMar Theater in Amsterdam, met een door ons gemaakt Muzikaal Jaaroverzicht. (Goede titel verzinnen…). Een nieuwe, jaarlijkse traditie. Patrice is the best: We beginnen in december volgend jaar, en eind 2028 staan we er ook. Een gouden kans. Een droom.

3. De podcast Schuilen in Schoonheid

1 januari van dit jaar startte ik mijn substack-avontuur met Best of Matthijs. Het goede voornemen voor 2026. Een aantal weken later schreef ik de aflevering Schuilen in Schoonheid, ondertitel: Waar vind je troost bij tegenslag? Ik beschreef mijn drie eigen schuilplaatsen. Naar aanleiding van de vele reacties besloot ik ook anderen te vragen naar hun troost bij tegenslag. En op een dag belde Ilan van Podimo. Of ik onder deze vlag een interview-serie zou willen maken. Een podcast. Ik zei ja. Met alle plezier. En vanaf vandaag kunnen jullie meeluisteren (en kijken.) Ik sprak inmiddels met Ellen Verbeek, Jan Mulder, Fresku, Pierre Bokma, Dafne Schippers en Astrid Holleeder. En ik hoor net dat Abderrahim Nouri, de broer van voetballer Appie Nouri volgende week langskomt. Een interview-serie vol (uiteindelijk) levenslust.

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Honden. Een dag later werd het boek The Dog’s Gaze (PenguinPress) thuis bezorgd. Geschreven door Thomas W. Laqueur. Over de hond in de kunstgeschiedenis. Net uit. Werkelijk schitterend. De blik van een hond. Daarover gesproken: in een recensie van The Dog’s Gaze in de New Yorker, schreef Adam Gopnik de meest hartverscheurende alinea’s die ik ooit las over de relatie tussen mens en hond. Gopnik beschrijft hoe hij en zijn vrouw afscheid moesten nemen van hun hond Butterscotch; te oud, teveel pijn, op. Zij gaan naar de dierenarts om Butterscotch te laten inslapen. En dan komt het, ik citeer:

I’m still haunted by our ailing, elderly dog’s large, trusting liquid eyes looking at us in the moments before her death: Hey, this is all right, right? We’re just here at this crazy doctor place we go to like always, and then were going home? That was what broke my heart. Butterscotch trusted us absolutely, and we were about to kill her. For her own good, because she was suffering so, because her once rich and bounding life had been reduced to a painful daily struggle, all of that. But she was alive and then she wasn’t, and she didn’t understand it and we had done it to her.

De drie mooiste schilderijen uit The Dog’s Gaze

1. Gustave Courbet: Zelfportret met zwarte hond, 1842

Hangt in het Petit Palais in Parijs. Die schitterende spaniël zit zo het mooist. Volgens het baasje dan. Die heeft een pijpje in de hand. Geen penseel. Even rust.

2. J.M.W. Turner: Dawn after the wreck, 1841

Alleen de titel al. Is dit de eenzaamste hond in de kunstgeschiedenis? Het is een heel klein schilderijtje, een aquarel. (25.2 x 37 cm) Je moet ervoor naar Londen, naar The Courtauld Gallery.

3. George Seurat: Een zondagmiddag op het eiland La Grande Jatte (1884)

Op een van de mooiste schilderijen ooit gemaakt staan twee hondjes. Merci beaucoup. Chicago’s trots. Het hangt daar in het Arts Institute.

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Trouwens: De New York Times publiceerde vorige week een Top 50 van de beste thrillers van deze eeuw tot nu toe. Alleen bekende(re) schrijvers, uitgevers, redacteuren en journalisten met een knack voor suspense mochten meestemmen. Succesnummer Osman staat er niet in. Een nog springlevende Georges Simenon zou deze lijst ook niet hebben gehaald. Niet erg. Het zijn milde reuzen. Boontje komt echt wel om zijn loontje, maar je durft ‘s nachts nog naar de wc.
Op de eerste plaats in de New York Times Top 50 staat Gone Girl van Gillian Flynn. Een nagelbijtend meesterwerk uit 2012.
Even kort: Ik weet nog dat onze Herman Koch in 2012 met de vertaling van Het Diner hoger en hoger steeg op de New York Times boekenparade, ik geloof dat The Dinner zelfs op nummer drie terecht kwam. Herman zei toen in DWDD, gevraagd naar zijn kans op de eerste plaats, dat daar een boek stond dat gewoon veel te goed was; Gone Girl.

Abonneer nu

De drie beste boeken Richard Osman

1. The Thursday Murder Club (2020)

Alle boeken zijn vertaald uiteraard. In het Nederlands: De Moordclub op Donderdag. Hiermee begon de zegetocht. Blijft voor mij zijn beste. Alles is nog vers. Elizabeth, Joyce, Ibrahim en Ron worden geïntroduceerd. Een komisch A-Team van oude oudjes. The Guardian schrijft dat The Thursday Murder Club het snelst verkopende volwassen misdaaddebuut is sinds het bijhouden van verkoopcijfers.

2. The Man Who Died Twice (2021)

De Man die twee keer doodging. Nummer twee van de serie. Zelfde kwartet speurneuzen. Het schrijfplezier spat van de bladzijden. Osman weet inmiddels dat hij beet heeft. Je leest het bijna in elke zin. Misschien is Osman hier zelfs iets geestiger dan in The Thursday Murder Club, alleen de sensatie van het nieuwe is eraf.

3. The Last Devil to Die (2023)

De laatste duivel die sterft. Een senioren-reis langs de wereld van drugs, kunstvervalsers en antiek. Dit boek kent ook veel ontroering. Een van de senioren krijgt dementie. Osman kan schrijven. Maar dat zei ik al.

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Abonneer nu

De 3 beste substacks (Nederland)

1. Sladjana Labovic: Een nieuwsbrief over nagenoeg niet drinken en wel veel lezen.

Weinigen schrijven geestiger dan Sladjana Labovic. Een groot talent. Zij was lang geleden een seizoen of twee redactie-chef bij DWDD, ik ben haar daarna helemaal uit het oog verloren. Ze is nu uitgever en schrijft over haar leven tussen boeken en auteurs. Met veel zelfspot en daar zit ‘m de kneep, en vooral de humor. Het tragi-komische, moderne leven van een vrouw die ietsjes ouder wordt, is bij Sladjana in de beste handen. Er is bijna geen alinea die je zonder glimlach leest. Over haar leven met jonge auteurs schrijft ze: “Door mijn omgang met hen blijf ik ook bij. Ik versta nieuwe woorden, kan indruk maken door weetjes te vertellen als ‘Wist je dat de oprichters van Adidas en Puma broers waren?’ en als ik een trend oversla is dat gewoon me being a Diana in a world full of Kardashians.”
Sladjana is denk ik zomaar een van onze betere comedy-schrijvers.

2. Ernst-Jan Pfauth: Elke maand 15 tips

Ernst-Jan Pfauth moet een druk man zijn. Hij beheert nogal wat op Substack. Zo is er ‘Intentioneel leven’ (goed idee, de titel kan beter), zijn er interviews met bekendere Nederlanders over hun Jonge Jaren (goed!), gesprekken met Alexander Klöpping en anderen over de media (ook goed), maar ik ben zijn grootste fan als Ernst-Jan aan het eind van de maand ons zijn 15 aanbevelingen presenteert. Hij zegt hetzelf zo: ‘Een algoritmevrij lijstje over cultuur, creativiteit, ondernemerschap en focus.’ Alles bevalt mij aan deze top 15. De toon, de verrassing en het optimisme. Ik zie dat 32.000 anderen er net zo over denken.

3. Nico Dijkshoorn: Nico Kijkt

Nico is een vriend. Ik zeg het er maar meteen bij. Wij reizen deze maanden samen met Sven Hammonds big band langs de zomerpodia. Maar dit gezegd hebbende: Nobody does it better. Elke dag, klokke half negen - ook op zaterdag en zondag - laat Nico zijn (onnavolgbare) gedachten gaan over hetzelfde schilderij van George Hendrik Breitner: ‘De Singelbrug bij de Paleisstraat in Amsterdam.’ Iedere dag kijken, iedere dag schrijven. Soms dwalen Nico’s gedachten af en verkent hij goedgemutst de eventuele come-back van Louis van Gaal. Maar altijd is Breitner de spelbepalende middenvelder.

(Later een Internationale Substack Top 3)

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Deel Best of Matthijs

Dank je Sem! En gefeliciteerd! Je bent negentien jaar en gek op Britpop. En je schrijft verdomd goed. En wijs. Vroegwijs. En je koos allemaal nummers van ver voordat jij in de wieg lag. Dat kan, natuurlijk kan dat. Ik vroeg me misschien heel even af of ik niet met ChatGPT aan tafel zat, maar zo achterdochtig wil ik (nog) niet leven. En als het wel zo is, dan heb je een oudere man een klein beetje in de maling genomen. Nou ja, het blijft een mooi lijstje en dito argumentatie. Ik hoop je ergens deze zomer tegen te komen Sem, want je krijgt, net als alle amuse’s die jou voorgingen, twee vrijkaartjes voor één van de Feelin’ Alright 2-avonden; de openlucht-optredens waarmee Sven Hammond, de Big Band, gastartiesten (o.a. Jett Rebel, Waylon, Shirma Rouse, Trijntje, Stef Bos, Berget Lewis, Anton Goudsmit, ZO Gospel, Nico Dijkshoorn) en ikzelf in de maanden juli en augustus door ons land reizen.
Tot zover!
Dank aan alle inzenders, jullie waren met veel! We vierden dat we rond The Best of Matthijs inmiddels met 10.000 zijn. Erg inspirerend. Ik ga nu weer mijn best doen voor mijn eigen lijstjes. Nogmaals dank voor jullie lijstjes en ook voor jullie erg aardige berichtjes.

De top 3 van Sem Donkers

Sem schreef het volgende: “Beste meneer Van Nieuwkerk, Mijn naam is Sem Donkers en ik ben negentien jaar. Ik lees altijd met veel plezier uw lijstjes en greep deze uitdaging dus met beide handen aan. Hieronder mijn top drie beste Britpop-nummers.”

1. Pulp: Underwear (1995)

Is de tragiek van de tienerjongen ooit mooier bezongen? Uiteindelijk is de kern van Britpop - naast dat onfeilbaar Britse - vooral de droom van de tiener met een gitaar op een zolderkamer. En pas later komen daar de Guinness en de parka bij. Jarvis Cocker van Pulp raakt het meest tot in die kern, met het eerlijke en ietwat sneue melodrama van Underwear als klapstuk. De tiener op de zolderkamer weet: ‘Ik ben niet alleen.

2. Blur: Parklife (1994)

Om de kern van de dromende tiener zit een keihard laagje Britishness. Wie zich daar een voorstelling van wil maken, komt al snel uit bij Parklife van Blur. Het spoken word van Phil Daniels (zie de film Quadrophenia) verheft het nummer tot een soort rap avant la lettre, maar dan af en toe onderbroken door een ongelooflijk catchy refrein. Het doet u bijna vermoeden dat het betreffende parklife dé way of living is. Maak u geen illusies. Eerst maar eens op vakantie naar Engeland.

3. Oasis: Don’t Look Back in Anger (1995)

Britser dan Parklife? Je zou het bijna denken, met de Imagine-hommage aan het begin en de verwijzing naar het toneelstuk Look Back in Anger waarin de eerste echte boze jonge Brit werd geïntroduceerd die navolging kreeg in de decennia van de Britpop. Toch wint Blur voor mij deze eeuwige vete, niet wegnemend dat Oasis er absoluut mag zijn. Don’t Look Back in Anger is met recht een klassieker; een triomfantelijke finale voor de dromende tienerjongen.

Dank je wel Sem!

Fijn weekend!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Top 3 van Wim Verburg

Wim zegt het zo: “Een Top 3 van de mooiste oceaan-zinnen in songs.”

1. Counting Crowes: A Long December (1996)

Prachtige laatste zin: “It’s been so long since I’ve seen the ocean, I guess I should.” Sentimenteel misschien. Weemoed zeker. De zanger blikt terug op het jaar dat achter hem ligt. En verlangt naar nieuwe avonturen.Op naar de oceaan.

2. The War on Drugs: An Ocean in Between The Waves (2014)

Liedjes die drijven, voortdobberen. Daar is The War on Drugs goed in. Mooie titel: An Ocean in Between The Waves. Zo beschrijft de zanger zijn geliefde. Verder rolt er geen enkele golf in dit nummer. Maar die ene zin, die doet het ‘m.

3. The Tragically Hip: Yer Not The Ocean (2006)

Een klein eerbetoon aan de veel te vroeg overleden zanger Gord Downie. Canada’s finest. De ideale soundtrack als je in dat prachtige land tussen de Atlantische en Stille Oceaan reist. “You’re not the ocean, you’r up to my toes, you’re not the ocean, you’re not even close.”

Bedankt Wim!

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

3 maal Aretha Franklin in het Concertgebouw, 1968

1. Satisfaction (Jagger/Richards)

28 april 1968, Amsterdam. Aretha is 26 jaar. Haar eerste Europese tournee. Begeleid door onder anderen The Sweet Inspirations. Dit is het eerste nummer van de avond, met opkomst. Zij wordt aangekondigd door Joost den Draaijer. Totaal historisch.

2. Natural Woman (King/Goffin)

Publiek tot aan het podium. Wat een sfeer! Het nummer Natural Woman was nog geen jaar oud. Spiksplinternieuw. Speciaal voor Aretha geschreven door Carole King en Gerry Goffin. Die hadden er precies één dag voor nodig.

3. Groovin’ (Cavaliere/Brigati)

Kort nummertje van The Young Rascals, uit 1967. Aretha maakte het van haar. Lekker tussendoortje-de-luxe.

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Top 3 van Sjoerd Bisselink

Sjoerd zegt het zo: “Nederlandstalige tranentrekkers. Nee, stop, niet doorscrollen. Ik heb het hier niet over vals sentiment, opzwellende strijkers en een snik in de stem. Ik heb het over iets teweegbrengen met taal. Zoals komedie een kunst is, is dit de betraande tegenhanger; ontroering. Niet iets om je voor te schamen.”

1. Het Zesde Metaal: Ploegsteert (2012)

In geweldig Vlaams wordt er gezongen over het tragische leven van de wielrenner Frank Vandenbroecke. Hoge vliegen en diepe vallen. “Het talent drupt er in dikke druppels van.”

2. Kees Torn: Streepjescode (1998)

Laten we ons in deze verwarrende tijden vasthouden aan Kees Torn. Kees staat buiten de tijd, is onaangepast en extreem getalenteerd. Deze taalkunstenaar in ruste beroert; gewapend met sigaar, bier, rijmwoordenboek en synoniemenboek. In dit lied over het leren kennen van een afwezige vader komt de klap aan het eind. Kees won er in 1998 de Annie M.G. Schmidtprijs mee.

3. Jan Beuving: Zaterdagochtend (2021)

Slecht nieuws-gesprekken, dat is nooit makkelijk. Zeker niet als je ze met je kinderen moet voeren. Jan Beuving, wiskundige, ziet de woorden als puzzelstukjes en puzzelt net zo lang totdat ze liggen als een schilderij. Een meesterwerk waarbij je denkt: hoe kan een liedje met zulke simpele woorden, zo beroeren.

Dank je wel Sjoerd!

Fijne Dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

De 5 grootste reuzen op A Great Day in Harlem (1958)

1. Thelonious Monk (1917-1982)

Pianist en componist. Crazy guy. Had op de toetsen zijn eigen grammatica en woordkeus. Niemand deed het hem na. Schonk de wereld het nummer ‘Round Midnight.’ Danste live graag een kolderiek rondje rond zijn pianokruk. Bij absentie van Miles Davis is hij de nummer 1. Een van de grootste componisten van de vorige eeuw.

2. Charles Mingus (1922-1979)

Bassist en componist. Het album Ah Um uit 1959 behoort bij de allerbeste jazzplaten ooit gemaakt. Woest en ongetemd is Mingus’ jazz. Het hartverscheurende Goodbye Park Pie Hat, zijn requiem voor saxofonist Lester Young, is een van de mooiste ballads. Mingus lijkt nergens op.

3. Sonny Rollins (1930-2026)

De beste saxofonist uit de jazz. Barack Obama zei het in 2011 zo: “Sonny Rollins heeft mij geïnspireerd risico’s te nemen die ik misschien anders niet had genomen.” Sonny kreeg die dag de National Medal of Arts.

4. Coleman Hawkins (1904-1969)

Saxofonist. Vader van zoveel tovenaarsleerlingen. De belangrijkste: Ben Webster en natuurlijk John Coltrane en Sonny Rollins. Thanks Coleman. Hij maakte bovendien het nummer Body and Soul onsterfelijk. In 1939 was dat.

5. Count Basie (1904-1984)

Pianist en bandleider. Speelde alleen de broodnodige nootjes. En deed dat geweldig. Less is more. Maar zijn instrument was vooral zijn Big Band. Die begeleidde Frank Sinatra op zijn live-album Sinatra at the Sands, Las Vegas 1966. Een van de beste live-platen ever. Basie aan de piano, Quincy Jones op de bok. Veel beter is het niet geworden.

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Top 3 Adriaan Vossestein

Adriaan zegt het zo: “Sehnsucht. Prachtig, typisch Duits begrip, moeilijk met één woord te vertalen. Wordt vaak omschreven als een intens, melancholisch verlangen naar een ideaal, of naar een plek waar je niet bent. Laten we luisteren naar teksten vol Sehnsucht. Natuurlijk in het Duits. En ik laat daarbij graag horen dat de Duitstalige muziek rijker is dan alleen de in ons land bekende namen als Falco, Kraftwerk, Nena en Rammstein.

1. Silly: Instandbesetzt, 1996

Prachtig gezongen door Tamara Danz, vlak voor haar vroegtijdig overlijden. Over het openen van een gesloten hart (‘Eisiges Schweigen - Ein Geisterhaus’). Het intens verlangen om het ‘Geisterhaus’ (spookhuis) te vullen met liefde (’Ich knack’ Dich auf’).

2. Rosenstolz: Liebe ist Alles, 2004

Ballade over alles overstijgende liefde (‘Das ist alles, was wir brauchen. Noch viel mehr als große Worte’) en vol van intens verlangen (‘Hast du nur ein Wort zu sagen, lass es Liebe sein’). Rosenstolz was tot 2012 een duo; Peter Plate en Anna Rosenbaum. Zeer succesvol met talloze ballades en chansons. Daarna gingen zij ieder hun eigen weg. Anna overleed plotseling vorig jaar (55 ). Postuum verscheen haar laatste solo-album Mut zur Liebe (2025).

3. Johannes Oerding & Ina Müller: Ich hab dich nicht mehr zu verlier‘n, 2019

Ballade over breuk in een relatie, en afstand nemen (‘Ich hab’ dich nicht mehr zu verlier’n’. Ich lass dich nicht mehr mein Herz kontrollier’n’), maar uiteindelijk wint het verlangen naar de ander (‘Und doch sitz ich wieder hier‘).

Bedankt Adriaan!
Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Top 3 Bart Reij

Bart zegt het zo: “Liedjes uit eigen land die hoop geven in bange dagen en vrolijk stemmen als de tijd erom vraagt.”

1. Stef Bos: De Tovenaar

(En dan het liefst de live uitvoering ) Waarom? Come On! Stef Bos, de Nederlandse Leonard Cohen, geef me één van zijn twee stembanden en ik geef u mijn linkerbeen ervoor in retour. Verder is iedere nadere toelichting overbodig.

2. De Dijk: Ik krijg je maar niet uit mijn kop

Omdat? Omdat er geen Nederlandse band is waarbij directheid, ritme en emotionaliteit beter tot hun recht komen als bij de Dijk. Waarom dan dit nummer? Omdat het klinkt alsof iemand direct tegen je praat, waarbij Huub het Nederlands als percussie instrument gebruikt.

3. Acda en De Munnik: Zwerf’ On

Omdat? Omdat het een gevoel vertolkt dat bijna iedereen kent, het gaat over vrijheid en mislukking tegelijkertijd. Vertolkt door onze eigen polder-Beatles. Melancholie; het nummer beweegt als een reis, en hun stemmen zijn emotioneel complementair aan elkaar.

Bedankt Bart!

Fijne Pinksteren!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Top 3 Peter Plasman

De 3 grootste nachtkaarsen uit de jaren zeventig

De recensies waren geweldig en de verwachtingen hoog. Maar uiteindelijk waren deze sterren snel gedoofd.

1. Badfinger

Brits. Ze werden de nieuwe Beatles genoemd. Componisten van het schitterende nummer Without You (1970), dat hen niet verder hielp maar anderen wel, zoals Harry Nilsson en Mariah Carey. Paul McCartney noemde Without You de killersong of all time. Het is inmiddels door meer dan 150 artiesten gecoverd. Zeer wrang: Beide componisten (Pete Hamm en Tom Evans) pleegden later zelfmoord, onder anderen vanwege gedoe over rechten en royalties.

2. Andy Pratt

Amerikaan. Hij schreef het schitterende album Resolution (1976). Luister naar het nummer Can’t Stop My Love, dat overduidelijk Michael Jackson inspireerde tot Can’t Stop Loving You. Helaas verdween Andy niet veel later in de Heer.

3. Christopher Rainbow

Schot. Zijn album Home of the Brave (1975) was in de recensies niet minder dan een mijlpaal en dat was te begrijpen. Luister bij voorkeur eind september naar Is The Summer Really Over? (en pink een traantje weg). Christopher Rainbow werd daarna, tot aan zijn dood (2015), ingezet bij The Alan Parsons Project. Alan Parsons noemde Rainbow the one man Beach Boys.

Bedankt Peter!

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Abonneer nu

De beste 3 van Toon Hermans

1. De voorzitter van ‘Ons Genoegen.’

We kenden alle namen en ook de volgorde uit ons hoofd. Hoe eenvoudig kan het zijn? Maar wie doet het hem na? Precies.

2. De ornitholoog

Het imiteren van enkele beroemde tropische vogels. Als eerste de Tsjak-Tsjak.
Later volgt de witte Roepie-Roepie. Enzovoort. Weergaloos.

3. De Auditie

Dankuwelalstublieft. Duif is dood. En Charellie; hij heet Charles en zijn vrouw heet Ellie. Ach, we kunnen alles nog woordelijk nazeggen. De truuk met het ei zien we natuurlijk niet, maar horen we wel. En zelfs dan is er een schaterlach.

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Top 3 Jaap Jager

‘De mooiste stemmen zijn een beetje kapot’

Jaap zegt ook: “Mijn drie favoriete nummers waarbij de rafelrand belangrijker is dan de techniek. Schuilen in rauwheid.”

1. Janis Joplin: Piece Of My Heart (1968)

Alsof iedere zin net iets te hard uit haar lijf wordt getrokken. Dat doet pijn. En dat hoor je.

2. Tom Waits: Downtown train (1985)

Alsof hij het nummer zingt in een lege straat, ergens diep in de nacht. De stem is aan flarden en dat maakt het verlangen alleen maar groter.

3. Joe Cocker: You are So Beautiful (1974)

Stel je dit nummer eens voor met een loepzuivere stem? Nee toch? Rauw en alleen maar gevoel, dat is wat dit is.

Dank je Jaap!

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Top 3 Hendrika Ploeg

Melancholie van de Lage Landen

Hendrika zegt het zelf zo: “Muziek die liever fluistert dan schreeuwt - zo zou je deze Top 3 misschien kunnen samenvatten. Liedjes vol melancholie, ruimte en melodieën die zich niet direct opdringen, maar langzaam onder je huid kruipen. Muziek voor lege wegen, grijze luchten en momenten waarop een klein refrein meer zegt dan grote woorden ooit kunnen. Misschien is dat wel de melancholie van de Lage Landen.”

1. Johan: Tumble and Fall (2001)

Een nummer dat klinkt alsof het tegelijk troost en weemoed wil zijn. Johan had altijd dat zeldzame talent om grootse melodieën klein en dichtbij te laten voelen. Alsof je op een verlaten station naar de laatste trein staat te kijken.

2. Daryll-Ann: Surely Justice (1999)

Negentiger jaren-gitaren, melancholie en melodieën die nergens haast hebben. Dit nummer bewijst dat Nederlandse indie net zo tijdloos kan klinken als de grote Britse voorbeelden, maar dan met iets eigenzinnigs ertussen.

3. The Serenes: Follow the Rural Coast (1990)

Muziek voor lege wegen, grijze luchten en momenten waarop stilte eigenlijk beter werkt dan woorden. The Serenes uit Joure wisten melancholie nooit zwaar te maken - eerder iets waar je vrijwillig in blijft hangen.

Bedankt Hendrika!

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

Top 3 Marjolein van Dongen
(Van weemoed en de dingen die voorbij gaan)

1. Eva Cassidy: Autumn leaves (1996)

Natuurlijk is dit nummer platgetreden door heel veel performers. Maar toen ik de eerste keer de versie van Eva hoorde brak mijn hart. Voor deze veel te jong overleden vrouw én voor de weemoed, de pijn van verlies en moeten missen, dat zij als niemand anders heeft vertolkt. “But I miss you most of all my darling, When autumn leaves start to fall.”

2. Herman van Veen: Liefde van Later (1969)

Op 14 jarige leeftijd luisterde ik dit nummer eindeloos, samen met mijn toenmalige vriendje. De tekst raakte iets, wat ik toen nog niet begreep.
Vijftig jaar later, toen dat vriendje via heel veel omwegen mijn man was geworden, kreeg dat nummer pas echt betekenis. Nog steeds, tijdens elk optreden van Herman, als dit nummer langskomt, pakken we elkaars hand.
“Als liefde zoveel jaar kan duren…”

3. Rufus Wainwright: Going to a town (2007)

Nazaat van bekende ouders en tante schreef deze prachtige mini-opera als protest tegen het beleid van George Bush jr. Wij zagen de indrukwekkende live performance van dit nummer in de Afas. Helaas nog steeds actueel. “I’m so tired of you, America”.

Bedankt Marjolein!

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

De beste Billy, James & John

1. Billy Joel: She’s Always a Woman (1977)

Billy Joel had zelfs in de Top 10 van Amerikaanse Songwriters moeten staan. Godenzoon van New York. Zeker twaalf van zijn nummers wonen in het Amerikaanse Muzikale Geheugen. Een reus. Wat is zijn mooiste? Het ligt eraan wanneer je het me vraagt. Vandaag zeg ik She’s Always a Woman. “She can kill with a smile, she can wound with her eyes.” Schitterend begin van een lovesong.

2. James Taylor: Carolina in My Mind (1968)

De Amerikaan James Taylor was negentien jaar en nam in Londen zijn eerste plaat op. Op het label van de Beatles, Apple Records. James miste zijn thuisland. Daar kon zelfs Paul McCartney niks aan veranderen. Die deed wel zijn best, hij speelde bas op dit nummer. Maar James wilde naar huis. Heimwee op muziek.

3. John Fogerty: Fortunate Son (1969)

Hoeveel klassiekers heeft Creedence Clearwater Revival (CCR) niet aan de Grote Catalogus toegevoegd? John Fogerty schreef ze. Dit is zijn beste nummer. Hij spuugt het uit. Woedend. Op de invloedrijke Amerikaanse klasse die de Vietnam-dienstplicht wist te ontlopen. “It ain’t me, it ain’t me, I ain’t no senators son.”

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen

PS:
Maak je eigen muzikale Top 3!……

Ik had beloofd om bij 10.000 abonnee’s te trakteren. Het is zover. Dank jullie zeer voor dit mijlpaaltje. Ik weet niet precies hoe hard de hazen lopen op Substack, maar ik vind 10.000 adressen een hoop. En een grote inspiratie.
En daarom geef ik met veel plezier kaartjes voor Feelin’ Alright II weg. Ik nodig jullie uit een eigen Top 3 te maken. Muzikaal. Jouw rijtje, jouw ranking. Van Bach tot Bacharach (dixit Willem Duys), van Miles tot Mick, Van Thelonious tot Taylor, van Brahms tot Bruce. En bij elke notering een motivatie van twee of drie regels. De origineelste zeven (ik ben enig jury-lid) publiceer ik in speciale substack-afleveringen. Laat je Top 3 achter via een DM/ chatbericht of reply op deze mail. Ik haal het net op 24 mei op. Ik ben zeer benieuwd.

….En win twee kaartjes voor Feelin’ Alright II

De ‘winnaars’ krijgen twee kaartjes voor een van de concerten van de Feelin’ Alright II zomertour. Na het succes van vorige jaar gaan Sven Hammond, de Big Band en ik in juli en augustus weer op reis langs de openluchtpodia van ons land. Met als (wisselende) gasten onder anderen Jett Rebel, Waylon, Trijntje Oosterhuis, Shirma Rouse, Stef Bos, Berget Lewis, Marlon Pichel, ZO! Gospel Choir, Nico Dijkshoorn en Anton Goudsmit. Ik hoop jullie daar te zien!
Hieronder een kleine impressie van Feelin’ Alright I, zomer 2025.

Zet ‘m op!

Matthijs van Nieuwkerk

De 3 beste films waarin de hond schittert en niet doodgaat

1. The Artist (2011, regie: Michel Hazanavicius)

Uggie heette het hondje in het echt. Een Jack Russel Terriër. Onder de naam Jack werd hij in de briljante, zwart-wit film The Artist een echte filmster. Er is zelfs campagne gevoerd om Jack een Oscar te geven. Dat ging niet door. Hoofdrolspeler Jean Dujardin won wel een Oscar en nam Jack mee het podium op. De film kreeg bovendien de Oscar voor de Beste Film. Jack zelf won een andere prijs: de Palm Dog Award op het filmfestival van Cannes, in 2011.

2. Togo (2019, regie: Ericson Core)

Waargebeurd verhaal. 1925. William Defoe speelt Leonhard Seppala die met zijn sledehond Togo in afgelegen Alaska een barre tocht van meer dan duizend kilometer onderneemt om ergens medicijnen tegen een epidemie op te halen. Geweldige film. Togo wordt ‘gespeeld’ door een hond die Diesel heette, en een verre afstammeling van Togo was. De echte Togo kreeg in 2001 een standbeeld in Seward Park, New York. Togo is uiteraard een keer gestorven, maar niet in de film. Dat is het hele eieren eten.

3. Dog (2022, regie: Channing Tatum)

Roadmovie met Channing Tatum in de hoofdrol. Hond Lulu op de achterbank. Beiden zijn gewond teruggekeerd uit een oorlogsgebied. Lulu is een Mechelse herder. Mooi, maar erg lastig beest. Hoe verwerk je samen een oorlogstrauma? Laatste shot: baas en hond uitkijkend over zee.

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

PS: We zijn inmiddels met meer dan 10.000. Dank jullie wel!! Surprise volgt spoedig.

Delen

Seven down, nine to go! We zitten midden in onze theatertour The best of Sven & Matthijs. Als zeer late zij-instromer geniet ik zeer van deze reis kriskras door het land; de schitterende theaters, het enthousiaste publiek, en alle muziek om mij heen. Zelfs de lange autoritten krijgen me niet klein. Ik zit eigenlijk iedere avond op de eerste rij. De laatste weken heb ik in mijn hoofd zeker een aantal lijstjes verzameld, maar de tijd om ze netjes op te schrijven is nog te schaars. Ik kan wel vast verklappen dat het ontbijt van Hotel Haas Hustinx in Maastricht (we traden gisteren op in het Theater aan Het Vrijthof) het allerbeste is in Nederland. Geen buffet! Allemachtig zeg, wat voor een fabuleus Eggs Benedictje was dat?!
Maar, en dat wil ik dus vertellen; ‘The Best of Matthijs’ staat hier op wonderland Substack nog even in een iets lagere versnelling.
We zijn trouwens al bijna met z’n tienduizend. Dank jullie wel! Als we de tienduizend halen, trakteer ik op een verrassing. Maar dit terzijde.

En nu we toch even met de administratie bezig zijn: er zijn nieuwe muzikale horizonnen. Onder de titel Feelin’ Alright II zoeven Sven’s big band en ik deze zomer weer langs de openluchtpodia met als gasten onder anderen Jett Rebel, Waylon, Stef Bos, Shirma Rouse, Trijntje Oosterhuis, Berget Lewis, Nico Dijkshoorn en gitaar-wizzard Anton Goudsmit. Een wie weet is er in het najaar een reprise van onze huidige show; er zijn nog veel steden en theaters te bezoeken. Latere zorg.

4 Ansichtkaarten uit Haarlem

1. De battle tussen trompettist Oscar ‘Chucky’ Rodero en saxofonist Lucas Santana

Het muzikale bedje is het nummer ‘So What’ van Miles Davis. Sax en trompet wiegen eerst een paar maten samen op en dan gaat het los: in zinderde vrijheid.

2. Aan de Hammond bij maestro Sven

Leader of the pack. Pater familias. Lieve alleskunner. Sven koos het openingsnummer; uiteraard starring een ronkend hammond-orgel. Uit 1966. Met de hartstochtelijke uithaal “So glad we made it!” Weet je het al?

3. Op een rijtje

We bedanken 1000 mensen in de Phil. in Haarlem. Merci Beaucoup. Onvergetelijke avond. Van links naar rechts: Joost Kroon (drums), Sven Figee (maestro), ikzelf, Rilan Ramhane (zang), Tess Merlot (zang), Patty Lou Gaddum (zang), Oscar ‘Chucky’ Rodero (trompet), Lucas Santana (sax en dwarsfluit), Tim Eijmaal (gitaar) en Glenn Gaddum (bas).

4. Achterste rij balkon

Een familieportret vanaf het balkon in Haarlem. Daar staan we dan. Voor een jongensdroom ben ik te oud. Hoe noem je dit dan?

Fijne dag!

Matthijs van Nieuwkerk

Delen